25/2/2008 - Şair ve İktidar

T

Yılmaz Odabaşı'nın "Türbanlıları Ne Yapalım, Boğaza mı Dökelim? " başlıklı yazısı hiç şaşırtıcı değil. Şair muhaliftir diye bir kalıp söz vardır ya, gelin de kırıntısını olsun bulun bu yaklaşımda. Doğası totalitarizm olan din faşizmi alabildiğine yükselirken, Şair, dinci faşizmin yanında yer alıyor. Demokratım diyor ama Orhan Pamuk’un yapıtlarını, dayanaksız sözlerini eleştirmeyi, her gün sivil bombalayan emperyalizme karşı olmayı, evini, yurdunu; ağacının gölgesinde azığını yediği, suyunu içtiği memleketini sevmeyi, geleceğini korumayı “neo faşist”lik sayıyor, hemen damgayı vuruyor. Bu anlayışa göre sinsi “sivil” planlarla tüm kurumları işgal ederek, emperyalizmin yanında darbe yapmak demokratik; böyle bir gidişe karşı TSK’nın uyarı yapması antidemokratik. Günün yirmi dört saati Ordu düşmanlığı yapanları, ABD ordusu hiç rahatsız etmiyor. Türban realitedir demek nasıl bir muhalif duruştur? Yarın kelle alan, recm uygulayan, kadınları kezzaplayan bir yönetim geldiğinde de bu bir realitedir diyecek herhalde. Türkiye’nin hiç olmazsa yakın tarihi de mi okunmaz. Odabaşı “boğaza dökmek”ten, “imha etmek”ten söz ediyor. Biraz yansız bir okumayla bunları kimlerin, hangi güçlerin yaptıklarını görebilir. Anımsatmak görev oluyor: Menemen’de Kubilay’a kıyılması, DP “sivil” faşizmi döneminde öğrencilerin kurşunlanması, Kanlı Pazar kıyımı, Taksim kıyımı, Maraş kıyımı, Çorum kıyımı, Sivas kıyımı. Ne rastlantıysa çoğu Kemalist olan aydınların kurban gittiği, “faili meçhul” kalmış öldürmeler. Bunları saymanın yararlı olmadığı da biliniyor. Çünkü bu kesim için ilerleme düşüncesi diye bir olgu kalmamıştır. Düşüncelerini diyalektik, sınıf bilinci gibi bilimsel kavramlar belirlemez. Dünyanın jeopolitik analizi yapamazlar. Buna bağlı olarak, dürüstlük adına, namusluluk adına, kardeşlik adına yanında ve karşısında olunacak güçleri belirleyemezler. Bir “öteki”, bir “farklılık” sözüdür gidiyor. Sanki halklar temel insanlık durumlarında farklı davranırlarmış gibi. Bu yapay söylemin, “sol”la buluşturulması ise ayrı bir gülünçlük. Eşitsizlik üreten derebeylik düzenine geri dönüş; sınıfsal analizi dışlamak, emekçi haklarının kazınışını görmemezlikten gelmek; Yugoslavya olmaktan, Balkanlaştırılmaktan medet ummak ne zamandan beri solculuk olduysa… Troya atını oynamaya soyunarak, kardeş olduğu halk(lar)ı Okyanus ötesinden gelenlerle birlik olup hançerleyerek hiçbir toplum devlet olamaz. Tarih böyle bir şey kaydetmiyor. Binlerce yıl namuslu yaşamış insanımızın mayasını hiçbir aymaz bozamaz!

Tüm hakları saklıdır © Copyright 2005-2007